Vrouwen met touwtjes

Wij vrouwen houden ervan de touwtjes in handen te nemen en te houden. Maar of het altijd zo’n goed idee is?

Als je in de Bijbel kijkt, vaak niet. Als vrouwen gaan denken: God heeft iets beloofd en het gebeurt niet, dus dan moeten we zelf maar actie ondernemen (geldt ook voor mannen trouwens), dan gaat er meestal wel wat mis. Mannen hebben dan vaak toch meer geduld om te wachten op Gods tijd.

Neem Abram en Sara. God heeft een kind beloofd en het komt maar niet. Sara denkt op een gegeven moment: ik kan zelf geen kinderen meer krijgen, dus dan zal het wel op een andere manier moeten: ‘Neem Hagar mijn slavin maar en verwek bij haar een kind’, zegt ze tegen Abram. Gewoon praktisch, als ’t niet linksom kan, dan rechtsom. Op zich niks mis mee, maar er is wel een hoop ellende van gekomen tussen de twee halfbroers. Of met Rebekka, die er wel even voor zou zorgen dat Jakob, haar lievelingszoon toch de zegen van de eestgeborene zou krijgen, zoals God had beloofd. Dat leverde mét de zegen ook, voor haar niet in het minst denk ik, een hoop verdriet op.

Mozes maakte ook een fout door de Egyptenaar dood te slaan, die bezig was een Israëliet dood te ranselen. Hoewel zijn actie nog best begrijpelijk is in zo’n situatie, moest hij daarna wel 40 jaar wachten voordat God hem kon gebruiken om zijn volk uit Egypte te leiden.

Ik heb altijd veel bewondering voor deze geduldige mannen, Abram, Mozes en Jakob uiteindelijk ook. Ik ben echt de vrouw van de touwtjes, als Sara. Wachten? Ja oké, een paar maanden, een jaar, of twee hooguit, maar 40, 50, 60 jaar? Alleen simpelweg m’n werk doen en de taak in mijn gezin uitvoeren die God me heeft gegeven en verder … niks, jaar in jaar uit dezelfde dagelijkse beslommeringen?! Dan ga ik toch echt zelf aan de slag: Oké wat is Gods plan met mij? Waartoe ben ik op aarde, wat kan ik het beste doen, wat past bij mij en bij mijn man en mijn gezin? Dan ga ik daar maar eens wat mee doen. Dingetjes uitzoeken, proberen, proefballonnetjes oplaten, informatie lezen, opvragen, databases checken. Gewoon afwachten en maar zien wat er (vanzelf) mijn kant opkomt aan mogelijkheden is niet mijn sterkste kant.

Nu is het natuurlijk niet zo, dat God die vrouwelijke strategie niet net zo goed kan gebruiken. Kijk maar naar Rebekka en Jakob bijvoorbeeld. Jakob kréég door haar actie wel de zegen die voor hem bedoeld was, maar wat was de prijs? Ze zou haar lievelingszoon nooit meer zien, of misschien op z’n hoogst op haar sterfbed nog even. Dus ja, het kán wel, en God kan het wel gebruiken ook, maar is dat dan wat je wilt, vraag ik me dan af. Liever niet natuurlijk. Dus toch maar bidden en wachten en m’n ogen en oren open houden? Die eerste twee punten gaan mij wel heel moeilijk af. Misschien moet ik dát eerst leren de komende … tig jaren?! De touwtjes loslaten, zou dat Gods bedoeling zijn? Dan gaat het nog wel even duren voor er verandering in mijn leven komt, ben ik bang… hoewel… God kan soms heel verrassend uit de hoek komen :-). Die ervaring heb ik gelukkig ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *